Sadownictwo

Rośliny sadownicze były uprawiane od zamierzchłych czasów, tzn. od okresu, kiedy człowiek rozpoczął osiadły tryb życia. Początkowo zbierał owoce z roślin dziko rosnących w lasach, a następnie przez wysiew nasion i przesadzanie małych siewek starał się je mieć w bliskim sąsiedztwie swojej siedziby. Początki uprawy roślin sadowniczych w Polsce wiążą się z okresem powstania państwa i wprowadzeniem chrześcijaństwa. Powstawały ogrody przyklasztorne i przykościelne. Rozwój kontaktów między innymi z krajami europejskimi, szczególnie z Włochami i Francją, sprzyjał wprowadzaniu do uprawy nowych gatunków i odmian roślin sadowniczych. Jabłonie, grusze, wiśnie i czereśnie uprawiano w Polsce już w X i XI wieku. Znane też były maliny, porzeczki czarne i czerwone. Wiadomo też, że śliwy uprawiano już w 12 wieku. Również znane i cenione były jeżyny, jagody leśne i poziomki. Zbierano je jednak głównie z naturalnych siedlisk leśnych, nie prowadząc planowych upraw. Bardziej intensywny rozwój ogrodnictwa zaznacza się dopiero pod koniec 18 oraz w 19 i 20 wieku. W roku 1777 została wydana książka księdza Krzysztofa Kluka: o roślinach, ich utrzymaniu, rozmnożeniu i zażyciu. W roku 1805 ukazuje się książka nieznanego autora: Sztuka ogrodnicza, gdzie podane są wiadomości o uprawie roślin sadowniczych, warzyw i kwiatów. Również w roku 1805 Izabela Czartoryska wydaje książkę: Myśli różne o sposobie zakładania ogrodów. W roku 1831 na potrzeby Polaków-Mazurów zostaje przetłumaczona przez Czamborskiego z języka niemieckiego książka Stecherna: Sadownictwo z uwzględnieniem warunków glebowych i klimatycznych pouczenia i informacji dla powiatu ełckiego.
Dotpay salon optyczny poznań profesjonalne tłumaczenia medyczne pisemne